La Vie de Laura - 2

Pagina 2 van 6

Zomer 1999 - De Ontmoeting

En daar sta ik dan.. De tranen stromen over m’n wangen, terwijl dit toch echt is wat ik altijd heb gewild. Twee bewakers komen op me af lopen en stellen zich een beetje bedrempeld voor. Je hoort ze denken ‘wat een muts…’. Langzaam begin ik wat rustiger te worden en stel mezelf ook voor : ‘Ik heet Laura, kom uit Nederland, en ben receptioniste voor deze zomer’. ‘En waarom huil je dan ?’ Ik antwoord : ‘Ik ben net aangekomen en moest afscheid nemen van mijn ouders. Dat viel een beetje zwaar na alles wat er het afgelopen jaar gebeurd is’. Maar dat laatste ga ik allemaal maar niet uitleggen…


Dezelfde avond komt Estelle, een toekomstige collega, bij me langs en vraagt : ‘Heb je misschien zin om mee te gaan naar de bar ?’ ‘Lijkt me leuk, even een leuk t-shirt aantrekken, een beetje mascara en ik kom’. Het is het begin van het seizoen dus het personeel is voorlopig de grootste klant op het terras. Iedereen is in een vrolijke stemming, de drank vloeit rijkelijk en helpt me ondooien. Want wat een droom : ik zit hier op één van de grootste campings in het zuiden van Frankrijk en mag hier 3 maanden blijven. Zon, Zee, Strand en af en toe ook nog werken: lang leve de 35-urige werkweek hier in Frankrijk. Morgen beginnen, nu nog even genieten.


‘Laura, reveille-toi !!’ oftewel ‘wakker worden, we moeten zo beginnen !!’. ‘Ok Ok, ik kom er aan’ Oef, dit valt zwaar, het is iets later geworden dan de bedoeling was en het koppie wil nog niet echt. Gisteren was echt een topavond. Ik heb zoveel mensen ontmoet, maar heb eigenlijk geen flauw idee meer wie nou wie is en waar hij of zij werkt. Tegen half één was het personeel van het restaurant en de bar ook klaar en begon de avond pas echt. We zijn allemaal naar het personeelsveld gegaan waar een groot vuur werd gemaakt en de whiskey en de pastis tevoorschijn werden gehaald. Ik kon m’n geluk niet op, de prachtige gloed van het kampvuur, het geroezemoes van alle gesprekken in verschillende talen en ergens speelde iemand gitaar.


Eén jongen viel op : een fransman met lang krullend haar, gebruinde huid, tatouages, prachtige glimlach en blijkbaar degene die op een charismatische manier de hele boel hier op het veld leidde. Hij bleek de neef van de restauranthoudster van de camping en hij werkte hier al elke zomer sinds zijn dertiende. Tot mijn verbazing sprak hij enkele woorden nederlands : ‘Bonsoir Iek eet Olivier en jij ?’ Ik stelde mezelf voor :’ Ik heet Laura, ik kom op de receptie werken’. Olivier reageerde meteen op mijn naam : ‘ah jij meisje die huilen vanmiddag’. Deze zin kwam er zo olijk uit, dat ik meteen in lachen uitbarstte. Heb ik weer, het woord MUTS staat blijkbaar al met grote letters op m’n voorhoofd.


‘Laura, je hebt nog 10 minuten’ In één klap zit ik rechtop, spring uit bed en loop ‘BOEM’ met m’n hoofd tegen het keukenkastje. Ik was even vergeten hoe klein mijn Bambi, m’n mobil-home op het personeelsveld, ook al weer is. Ik kleed me snel aan en loop met Estelle richting de receptie, waar de chef Laurence al op ons staat te wachten. Het is half acht ‘s morgens en er hangt een geweldige sigaretten en dranklucht om deze vrouw heen. Ik vraag me af of ik ook zo ruik na afgelopen nacht.


‘Bonjour les filles et bienvenue’ ‘Bonjour Madame’ ‘Suivez-moi s’il vous plait’ We lopen met haar mee de receptie in waar we een rondleiding krijgen en aan iedereen voorgesteld worden : de vaste receptie medewerkers, de onderhoudsmensen, de bewaking (ja, ze kenden me nog en nee, ze hadden echt tegen niemand wat gezegd… mmm..), de boekhouder en de grote president-direkteur-generaal van de camping, een imposante man van een jaar of zestig.


Tien minuten later staan we tot onze grote verbazing weer buiten met een stuk of dertig sleutels, een plattegrond van de camping en 1 opdracht : leer zo goed mogelijk de camping, de verschillende staanplaatsen, de toiletgebouwen en de mobil-homes kennen. Oh, en we hoeven de rest van de dag niet meer terug te komen !


Blauw van het lachen ga ik met Estelle op pad. We bezoeken het eerste tentenveld en noteren ‘3 plaatsen in de schaduw, 8 in de zon, toiletgebouw met kindersanitair etc. etc. Hierachter ligt een veld met mobil-homes en ingerichte tenten. Vol goede moed gaan we mobil-home in, mobil-home uit, tent in, tent uit…


Na een uur lopen in de brandende zon, snappen we eindelijk waarom we vandaag niet meer terug hoeven te komen. De camping is 23 hectare groot en heeft 1200 plaatsen waarvan de helft mobil-homes…Dit gaat ons wel een tijdje bezighouden.

camping frankrijk mobilhome

%GOOGLELAURAAUTO%

Pagina 2 van 6

Laura (42) is een broodnuchtere Hollandse die al 20 jaar in de Provence woont.

Getrouwd met Olivier (42) en drie kinderen Sophie (13), Famke (10, bijna 11) en Tristan (8).

O, ja en 4 poezen Pim, Pompon, Mist en Boeffie.



-----