La Vie de Laura - 6

Pagina 6 van 6Volgende

mercredi 16 novembre 2017

Olivier komt binnenlopen en smijt zijn tas op de leren bank. Ik zie aan zijn blik dat ie woest is. ‘Olive wat is er ?’ ‘Die Amerikanen, ze hebben meer geld dan ze ooit kunnen opmaken en kunnen werkelijk elk plekje kopen wat ze willen, elk plekje ! Maar het moet persé hier !’ Ik probeer te begrijpen waar hij het over heeft, maar laat hem eerst maar even uitblazen.. ‘Wil je wat drinken lieve schat ?’ vraag ik zo rustig mogelijk. Hij antwoordt ‘Ja, doe maar een pastis’. Dit laatste is het meest gedronken aperitief hier in het Zuiden. Het heeft een soort whiskey-achtige kleur, maar wanneer je er water bij doet wordt het romig wit. Het drankje smaakt naar een mix van anijs en drop en je wordt er vrij snel vrolijk van.


Terwijl ik ons alletwee een pastis inschenk gaat Olivier verder met zijn verhaal. ‘Weet je nog, die Amerikaanse makelaar die ik aan de telefoon had een maand geleden ? Hij wilde voor één van zijn klanten een huis bezichtigen hier in de Provence. Het huis op zich maakte niet zoveel uit, maar er moest een grote tuin bij zitten met een mooi uitzicht op de Alpilles. En wat budget betreft : geen limiet’ ‘Hè goh’, gooi ik eruit, ‘dat zou ik nou ook wel willen, ik denk alleen niet dat de bank mee wil werken.’ ‘Uitzicht op de Alpilles…alleen het uitspreken van die zin kost je al een vermogen.’


De Alpilles is een heuvel- en rotsachtig natuurgebied rondom Saint Remy de Provence en het is er sprookjesachtig mooi. Olijfbomen, lavendel, roosmarijn, tijm en asperges, naar gelang het seizoen kun je er van alles vinden. Afgelopen zondag bij het ontbijt was de lucht prachtig helderblauw en er werd zo’n 20 graden aangegeven. Ik heb snel onze vriendengroep ge-smst wie er mee wilde gaan wandelen in de Alpilles bij les Baux de Provence. Uiteindelijk waren we met z’n 23-en : twaalf volwassenen, tien kinderen en een hond. We hebben de ronde van les Baux gelopen, op papier een hele korte wandeling, maar de uitzichten zijn zo adembenemend en de kinderen vinden altijd weer andere nog niet ontdekte hoekjes, zodat we uiteindelijk twee uur later pas weer bij de parkeerplaats stonden. De zon deed op dat moment nog altijd zijn werk, om hier nog even van te genieten zijn we naar het prachtige meer van Saint Remy de Provence gereden, om met z’n allen daar de meegenomen koekjes en de onderweg gekochte clémentines en appels op te eten. Een magische dag op een magische plek.


Olivier vertelt verder : ‘Ik heb een maand of 3 geleden deze makelaar en de agent van de uiteindelijke klant verschillende luxe huizen laten zien in Eygalières en Maussane. Prachtige oude gebouwen met een ziel, de meest nobele materialen en tuinen die al menig familie-feest hebben opgesierd. De bezichtigingen verliepen nogal raar, ze keken niet of nauwelijks naar de huizen en hadden alleen maar ogen voor het uitzicht en de grootte van het terrein. Ik heb na die dag niets meer van ze gehoord tot ik vandaag ineens hun namen op Facebook voorbij zag komen. Blijkt dat ze de prachtige oude ‘Mas d’Establon’ in Eygalières gekocht hebben, het oude huis wat het eerste is wat je ziet bij de ingang van het dorp. De Mas is een symbool voor Eygalières met een prominente ingang, een ijzeren poort uit 1836 en een tuin vol stokoude olijfbomen. De kopers, één of ander Hollywood koppeltje, willen nu én de Mas én de tuin helemaal plat gaan gooien om er een koude architektenwoning neer te zetten met dikke muren en beveiligingscamera’s. Niet te geloven, toch?’ 

Ik ben het volledig met Olivier eens, hoe kun je zoiets moois en waardevols maar zo weghalen, maar helaas is het niet de eerste keer en zal het ook zeker niet de laatste keer zijn dat dit hier gebeurt. Geld heeft blijkbaar het recht om over geschiedenis en mooie herinneringen heen te walsen.
 
Een paar dagen later kom ik Valerie, een oud collega uit het hotel, tegen in het dorp. Ze is ondertussen gekozen als gemeenteraadslid in Eygalières en begint meteen het verhaal over de Mas te vertellen. ‘Laura, er moet gewoon iets gebeuren tegen dit soort praktijken, straks wordt onze hele streek platgewalst door dit soort mensen die denken dat ze, door genoeg geld op tafel te gooien, heer en meester zijn. De ‘compromis’ (voorlopig koopcontract) voor de Mas is echter al getekend en de tekeningen voor het nieuwe huis zijn conform alle regels, dus we moeten alle zeilen bijzetten om de Mas te kunnen redden. We zitten echt met de handen in ons haar’.  ‘Valt er niet iets te verzinnen?’ vraag ik me hardop af. Als ik iets geleerd heb hier in Frankrijk is het dat overheidsinstanties alle macht hebben en via allerlei rare regeltjes en omwegen precies kunnen krijgen wat ze willen. ‘Een archeologische vondst, verplicht bodemonderzoek omdat er gif in de grond gevonden is, verzin iets want anders is het een afgelopen zaak.’ ‘Je hebt gelijk’, zegt Valerie ‘maar het kan ook niet al te ‘technisch’ zijn want met één tegenonderzoek vegen ze ons verhaal zo van tafel.’ Met de belofte met Valerie mee te blijven denken, nemen we afscheid.
 

En daar staat het opeens, zwart op wit : ‘Vente mas d’Establon annulée’, in grote letters op de streekpagina van de krant ‘La Provence’. Uit een interview met de burgemeester blijkt dat de kunstschilder Paul Cézanne ooit eens een aantal maanden in de Mas overnacht heeft, toen zijn eigen huis niet bewoonbaar was. Hier zijn foto’s van gevonden in het archief van de gemeente. De Mas heeft dus genoeg historische en toeristische waarde om hem overeind te laten staan. De gemeente heeft met subsidies van het departement en de regio genoeg geld bij elkaar gesprokkeld om de Mas zelf te kopen en er een Cezanne-museum in te vestigen. Met een grote glimlach stuur ik het artikel naar Olivier, hij is er oprecht blij mee en ik ook.
 
De makelaars hier in de streek zijn uiteindelijk door de burgemeester uitgenodigd en deze heeft vriendelijk doch dringend verzocht dit soort verkopen niet meer plaats te laten vinden. Of iedereen zich hieraan gaat houden vraag ik me wel af, makelaars staan hier nu niet direkt bekend om hun integriteit, maar Olivier vraagt tegenwoordig direkt wat de uiteindelijke bedoeling is van de klant zijn zoektocht. Als ze dat nu allemaal eens zouden doen..

Met de Hollywoodsterren is het uiteindelijk goed gekomen. Ze hebben ondertussen een nieuw stekje gevonden in de buurt van Monaco, op zo’n dikke 4 uur rijden hiervandaan. Een kant en klare architekten-villa op een groot terrein met uitzicht over zee. Kunnen ze vast heerlijk wonen ! 

vakantie Provence

%GOOGLELAURAAUTO%

Pagina 6 van 6Volgende

Laura (42) is een broodnuchtere Hollandse die al 20 jaar in de Provence woont.

Getrouwd met Olivier (42) en drie kinderen Sophie (13), Famke (10, bijna 11) en Tristan (8).

O, ja en 4 poezen Pim, Pompon, Mist en Boeffie.



-----